Keep Talking 1

Cenneti beklerken...

..

neden bu kadar zor oldu, oluyor

neden o ilgi uzanmıyor, görünmüyor

nereye kadar değişmeli

ilgilenmediklerim bile dönüp giderken

ne diye eğilip bükülmeli

ne yönde esnemeli

..
olmayan kalıcı makyajım akıyor

ne yapayım, yapma(ya)yım

..

durma(ya)yım artık buralarda ben

boşuna incelme(ye)yim

hareket edeceğim diye çırpınma(ya)yım

hep daha güzele yönelme(ye)yim

daha iyi olma(ya)yım

öleyim en iyisi, ölme(ye)yim

yok olayım, olma(ya)yım

o gün gelene dek

bekliyim, bekleme(ye)yim

ama burada böyle kalma(ya)yım

..

ahhh, söylesene..

günlerden ne gün olacak geldiğinde

aylardan hangi ay, yıllardan hangi yıl

hangi denize açılacağız

adı ne olacak teknemizin

hangi güneş ısıtacak içimizi

hangi duraklar bekleyecek gelişimizi

dolunay seyredecek mi başaltı kamaradaki hallerimizi

iki lumboz arası salda saracak mı deniz bizi

dümenimiz yol tuttuğunda

rüzgarlardan hangi rüzgar dolduracak ana yelkenimizi

hangi meltem okşayacak tenimizi

..

gün gelip de başladığında seyrimiz

kim olacağız sahiden orada,

sona mı erecek bu sonsuz bekleyiş

bitecek mi bu dipsiz kaybediş

..

neden bu kadar zor oldu, oluyor

umut bir yanıyor çok sönüyor

parıltım ufalıyor

bir görünüyor çok kayboluyor

bu böyle olmuyor

..

..

Prayer 2

Yeni yıla girerken...

duru bir yıl istiyorum
sade, ayakları yerde, olanaklı
çok olasılıklı yaşantılar, hayallerle beslenen
hayal kırıklıklarına nanik yapan
özgür, dolaysız, su gibi akıp giden

güçlü olmak, direncimi artırmak istiyorum
bedenim dönüşsün tanrıça heykellerine
ulaşılabilsin ama, sarmalansın sevgiyle
ifadem yensin görünmezlik endişesini
şeffaf kalan paylaştığım umutlar olsun
en duru sözcüklerde dile gelen

zihnimi açmak, yükleri boşaltmak istiyorum
yoğunlaştığım engelleri dağıtmak
bugüne, güncele, sırada(n) olana yer açmak
yeniyi görmek, yönelmek korkusuzca
bilerek güçlenmek, öğrenerek bakmak ileri
biriktirmek, yazmak, aşmak anları, tutmak

dinlemek, duymak, seslenmek istiyorum
müzikle, şiirle, görüntülerle
sahneler tasarlamak yaşamda, yaşanandan
hissetmek saf samimi olanı, takrarlanamaz anları
sabitlemek zihnime, süslemek, sunmak
her kime ulaşabilirse, dokunabilsin diye

fazlalıklardan kurtulmalıyım, boşa harcananlardan
bensiz yaşanan anlar, eksideki hesaplar
hakedilmeyen iyilik, güleryüz, hoş sohbet
hesapsız söz vermeler, ben varım demelerden
aslında yok olmak istiyorum, kendimi sakınmak
geri dönüşsüz uzanmalardan, ölü durmalardan

yaşama değmek istiyorum, ama yarım, ama oranlı
tam olmayıversin herşey, tamamlanmasın
olduğu kadarıyla karışayım hayata
benli olsun zaman, uzam, varsın
çağlamadan aksın sularım, sessiz, kapılsın akıntıya
gelene kadar, inebileceğim yalnızlık duraklarına
var mı şöyle biryer, olmadıkça, ölmedikçe
sonsuz durulukta

yalnızca nefes almalı
alıp vermeli
derin derin
aaal-veeer
aaal-veeer
mersi

Road Time Series 1

Which one you'd choose?

.

This one:

Or, this one with the text?

please leave your comments:)

Prayer 1

Giderken...

geri dönüşlerin filmi hiç yapılmadı
öncesinde aranan yokmuş, bulunamadı
kaybeden değil, bulan sen olmalısın

herşey yeniyken, yeniden şimdi
dantelsi yarınlar açsın gözlerimizi
girsin ışık içeri, durmasın su, aksın, taşsın

temizlesin yaralarımızı, yalasın, aşsın

boşaltsın yükleri, yer açsın

sevmeye, güzele
birlikte gülmeye
yere, göğe
bizli evrene

Kendimle Yaşanan 1

Dünyayı olduğu haliyle deneyimlemek,

 gün ışığında yaşanan birliktelikler, gezgin oluş ve neşe temaları ile
hafifleyebiliyor ancak.

Gündelik yaşam,

farklı dünyaları, farklı perspektifleri bir arada var olmaya,
ilişkiye girmeye,
görünen gerçekliği inşa etmeye zorluyor.

Gün boyu kendimize uğramadan,
içimizi arayıp sormadan,
yaşayamadığımız aşkın farkına bile varmadan

 ulaşıyoruz günün sonuna. 

Dışarıda gün batımı sıcak kırmızıya dönse de
içimizde yansıyan sonlanış maviye bürünüyor.
Hüzün renkleri koyulaştırıyor.

İşte yine günün karanlık yarısı başlıyor: bir yalnız akşam daha…

İç dünyamın soğuk kaldırım taşlarında, kendimle bir başıma

 adım adım izliyorum yorgun kalabalığı
kendime dönüş yolunda.

Genelde kendi kendimle oyalanıyorum. 

Çok mu kapalıyım içime?
Oysa hep istiyorum birileri gelsin, yaşanana eşlik etsin diye.

Gözlerim dalıyor insansız bahçelere,

bazen de takılıyor günün son ışıklarıyla belirginleşen, dantelsi dalların sarmaşık hüzünlerine.
 Ama yakın, ama uzağa ayarlı hayallerimde
bembeyaz giyinmiş umutlar- ya da grimsi siyah kalmış özlemler.

Hep aynı istek derinlerde, alıp başımı gitsem mi uzaklara?
Kendimle uzaklara? 

Kendimden uzaklara?
Uzun olsun, kısa olsun, hedefler hep bahane.
Gerçek arzu yolda olmaya;
değişen, dönüşen, aynı kalmayan varoluşlara,
bir oluşlara.

Gece ilerlediğinde evimde,
hep aynı çözümsüzlük, aynı yalnızlıkta bir cümle var aklımda:
biraz daha uyanık kalabilsem.
Bugün de doğmadı o sonsuz olasılıklı, tutkulu yaşam,
biraz daha beklesem, bir şans daha verebilsem.

Ama kapanıyor gözlerim.

Kendimle rüya başladığım yer

ve bugüne dek gelip gelebildiğim son kare.